Kid- & parentfriendly Ronse

Lies Cattersel

👪 VERKENNER LIES 👪

Of ik nog eens een weekendje weg wilde? Wat eten, wat wandelen, wat rondkijken. Rust. Ontdekken. Dat vroeg Pieter me een paar weken geleden. Euh...ja. Zot, direct! De eerste keer sinds de geboorte van Minne, bijna 5 maanden geleden. En na de chaos en de slapeloze nachten, begint ons leven eindelijk opnieuw wat structuur en regelmaat te krijgen. Tijd dus om de draad opnieuw op te pakken en ook weer eens een weekendje weg te gaan!

Maar waarheen? Met een baby? En een zesjarige? Andere leeftijden, andere behoeftes. We zochten, keken rond, vroegen raad, surften wat...en kwamen uit op een - voor ons toch - onbekend stukje Vlaanderen: de Vlaamse Ardennen. Wandelparadijs: check. Groen en rustig: check. Baby- en kindvriendelijk: ook check. All right! Mijn Mommy Bag kon niet snel genoeg ingepakt worden, komaan, let's go!

 

Kindvriendelijk logeren en eten

Met baby en kind willen we toch ietwat comfortabel kunnen overnachten. En dat lukte prima in Gasthoeve De Schapenkop. Een plek waar Noortje haar hart kon ophalen bij de diertjes (die ze mee mocht helpen voederen), waar we alles bij de hand hadden (géén gesleur met babybedjes, -badjes en verschoningskussens, een pampercontainer; die zijn allemaal voorzien!) en waar ook wij op ons gemak waren. En: schapen! Schàpen! Als er één dier is waar ik zot van ben, dan is het wel een schaap. Vraag me niet waarom. ik bèèèèèèèhn gewoon een keiharde schapenfan. Nog een checkske, dus.

Avondeten deden we in het centrum, in L'Amuse. In een superknap pand! En kei-kei parentfriendly: een aparte menukaart voor kindjes (mét kinderaperitiefjes en zònder de standaardcurryworst), heel lekker eten, een speel-lees-kleurhoek en een super relaxt sfeertje. En dat stylish behangpapier, dat wil ik thuis ook. Ik ben alleen vergeten te vragen waar ze het haalden. 't Was top, we hebben er twee uur gezeten. Twee uur! Met kind en baby. Yeah!

 

 

Op verkenning in Ronse

Zaterdagmorgen trokken we het centrum van Ronse opnieuw in, voor een kinderzoektocht dit keer. Met een tof rugzakje van de Toeristische Dienst én een coole rood-met-witte-bolletjes-bolderkar! Punten gescoord bij Noor, al voor we goed en wel vertrokken waren. Wie we zochten? De vrienden van coole eend Rosalie. Want ze waren mekaar kwijt en nu had Rosalie niemand om haar verjaardag mee te vieren... Maar wij hebben iedereen teruggevonden, na anderhalf uur. Die vriendjes waren - spoiler alert! - Rosalies verjaardag helemaal niet vergeten. Chanceke, dus.

We hebben wel wat van Ronse gezien tijdens onze rondwandeling daar, met toppers als de Passage (dude, dat plafond: wauw! En die restaurantjes!) en de crypte. Maar het moet gezegd: een groot deel van de stad is een bouwwerf. Ze zijn dat daar serieus aan het opknappen, dat is duidelijk. En 't gaat schoon zijn, dat is ook duidelijk. Maar nu moesten we even door de Heras-hekken kijken en over de kabels hotsen met onze bolderkar. Pas op, dat maakte de zoektocht niet minder prettig. Maar 't uitzicht soms wat minder.

 

 

Picknicken in het bos

In het Wandelwalhalla ga je niet binnen zitten, dus zelfs 's middags eten deden we in het groen: we picknickten in het Muziekbos. Hoe lang was dat geleden, picknicken? Van toen ik twaalf was en in ons kamp in de tuin een boke met choco at? Dit was zo tof! De frisse lucht, de goedgevulde mand. Niks naar binnen, nog even buiten... O, en dat Muziekbos? Dat heeft een paar grote speelplekken. Enfin, het ís gewoon één grote speelplek. Boomstammen om over te kruipen, paaltjes om op te lopen, berg-op-en-berg-afjes tussen de hoge bomen. Kaching, weer punten bij Noor. En bij Pieter. Ook papa's blijken de speelzones te kunnen smaken. Mannen...'t Zijn eigenlijk gewoon grote/meer bebaarde kinderen, he. En Minneke? Die hing op haar gemakje rond te kijken. Te chillen. We bleven trouwens lang in dat Muziekbos hangen. Ook om te eten 's avonds vonden we een plekje in Bistro Boekzitting.

Met volle maagjes, lijfjes vol zuurstof en dichtvallende oogjes, reden we 's avonds terug naar De Schapenkop. Om daar als een blok in slaap te vallen en pas opnieuw wakker te worden van de dierengeluiden, lang na zonsopgang. Ook Minne. 'Nachtvoeding, moeder? Die heb ik niet eens nodig gehad!'

 

 

Zondag rustdag

Zondag gingen we voor rust. Enfin, da's relatief. Misschien eerder voor 'een klein beetje rustiger aan'. Voor 'even helemaal weg'. Nadat we de schaapjes hadden gevoederd en geaaid, uiteraard. En de konijnen. En, oh, nog even dat bruin lammetje. En deze geit nog. En dat varken. En... .

Sluit je ogen. Beeld je een groot bos in. Een mooi bospad. Knisperende blaadjes onder je voeten. Geruis van de bladeren boven je hoofd. Vogelgetjirp ó-ver-al. Geritsel van de voorbijvluchtende muisjes - hoe schattig zijn die?! En de geur...de geur van bos. Ik was vergeten hoe dat rook. Wauw. Crisp & clean. Minne in de draagdoek, Noor in de bolderkar. Tijd verdween even.

We maakten een buggyvriendelijke wandeling naast een oude spoorwegberm, het Mijnwerkerspad. Een Trage Wegen Wandeling, noemen ze het. Zàlig. Echt. Eerlijk, wij zijn niet het gezin dat elk weekend met wandelbottinen en een rugzak de natuur intrekt, onderwijl 'Wij reizen om te le-he-ren' zingend. Maar 2 uurtjes lang zo'n wandeling als deze? De max. Serieus. En vlot te doen met buggy/bolderkar en op kinderbeentjes. Geen 'pas op voor die auto!', geen 'blijf op het voetpad!'. Veilig. Rustig. Mooi.

Onderweg werd er gehuppeld en ge-swisht (don't ask!), moesten er mooie blaadjes en takken mee en waanden we ons soms zelfs in een oerbos waarin elk moment een T-rex zijn kop tussen de bomen kon steken.

We sloten ons weekend af met een ijsje, in de Ijsmolenhoeve. Zo moet dat. Ijsjes zijn afsluiters van fijne momenten, van feestjes. 't Was een beetje een feestje, ons weekend.

En in augustus komen we terug. Dat hebben we ineens vastgelegd. Want we willen nog meer zien hier. En nog eens opnieuw gaan spelen in dat bos. En schaapjes aaien. En de konijntjes. En... 

Lies Cattersel

Lies Cattersel is lerarenopleider van beroep, godsdienstwetenschapper en bedrijfscommunicator van opleiding, en schrijver by heart. Al zes jaar mama van Noor en sinds 1 februari ook van dochtertje Minne. Getrouwd met Pieter, die als enige man in huis wat tegengewicht biedt voor al dat vrouwelijk geweld. Lies schrijft al enkele jaren blogteksten onder de naam ‘Mijn mama en ik’ en artikels voor (online) magazines zoals Maison Slash.

Meer over Lies >>

Schrijf je in op de nieuwsbrief