Op zoek naar de vuursalamander

Toerisme Vlaamse Ardennen

 

School Backpack VERKENNER LOTTE School Backpack

Van zodra die eerste blaadjes vielen, begon het bij mij te kriebelen. Wanneer de natuur helemaal stil wordt, de akkers braak liggen en de bossen hun zomerkleed verliezen, dan wil ik naar buiten. In de vroege ochtend wandelen door de mist, met de krakende blaadjes onder je voeten: ik vind dat heerlijk.

Je raadt het al, ik kwam weer terecht in het Wandelwalhalla. Naar goede gewoonte nam ik ook een stel vrienden mee. We logeerden in vakantiehuis Val’Omerius, in Maarkedal. Een kleine, maar slim ingerichte woning met een leuke retro toets in het interieur. Onze eerste avond zetten we al meteen de hele keuken op stelten met een megagrote pot spaghetti. Perfect om die drukke week te vergeten, en het weekend ontspannen in te gaan.

Dwars door 't Burreken

Zaterdagochtend lag er koud en stil bij. Vanuit ons warme huisje zagen we hoe de zon probeerde om door de wolken te breken. En dus konden wij niet achter blijven. Na een stevig ontbijt knoopten we onze wandelschoenen stevig vast, en gingen we naar buiten. Aan het begin van het wandelpad naar natuurreservaat ‘t Burreken stond gids Ronny ons op te wachten. De man had een enorme baard en van die lachrimpels. Met zijn grote handen draaide hij voorzichtig stenen en verrotte boomstronken om. In het Burreken kan je namelijk de vuursalamander zien. Terwijl we op zoek waren naar dit watervlugge beestje vertelde Ronny dat het diertje kwetsbaar, en dus beschermd, is. Kijken mag, aankomen niet!

We vonden geen vuursalamander, hoewel we goed gezocht hadden. Zo goed, dat we er honger van hadden gekregen. Een pitstop diende zich aan, en we gingen aan tafel in het gezellige In Den Drijhaard. Om dan, na een stevige portie kaaskroketjes met brood, weer naar buiten te gaan. Op het programma stond nog de wandeling ‘langs de bronnen van het Burreken’. Het weer was herfstig, en dus liepen we gebogen tegen de wind in langs de weiden en akkers. Af en toe zakten we lekker diep in de modder, en we voelden ons weer even kind.

Sjoelen, draaien en gooien

Al die koude deert niet zodra je de drempel van Hofke Ter Musse binnenstapt. Dit Vintage Café is super gezellig. Er is geen ander woord voor. Houten tafels op zo’n ouderwetse vloer, elk hoekje en rekje vol gezet met glazen vazen en koffiepotten van email. Liefst in retro oranje. In Hofke Ter Musse kom je voor gezelligheid, voor het speciaalbier en voor de oude volksspelen, nauwkeurig gerestaureerd door de eigenaars. Na onze lange wandeling smaakte die soep en die schotel charcuterie en kazen eens zo goed. Maar zodra dat allemaal op was, sprongen we haast van tafel. Wij wilden die volksspelen gaan verkennen. Met een pintje in de hand gingen we aan het sjoelen, aan het draaien en gooien. Niet gemakkelijk, maar wél plezant. Een avond verglijdt zo in het Vintage Café.

Op stap met Koplopen

Tijd vliegt wanneer je blij bent. Op zondag deden we het rustig aan. Een weekendje weg met vrienden moet vooral ontspannend zijn, een oplaadmomentje tussen de drukke werkweken door, toch? Na een ontbijt in ons vakantiehuisje, pakten we alle bagage weer rustig in, om dan met de auto naar Everbeek-Boven te rijden. In mijn rugzak had ik de Koplopen Gids, een handige, lichte gids met vijf wandelingen aan de hand van knooppunten.

Het leuke aan die gids? Hij geeft uitleg bij een aantal bijzondere dingen die je onderweg kan tegenkomen. Denk aan kruisbeelden, knotwilgen en kapelletjes. Dingen die we allemaal kennen, maar waarvan we soms vergeten dat ze zo typisch Vlaams zijn, en vaak een hele geschiedenis met zich meedragen. Holle wegen, bijvoorbeeld, zijn wegen die door eeuwenlang gebruik zo fel in de grond zijn ingesleten, dat ze op tunnels gaan lijken. Vooral wanneer het struikgewas en de bomen langs weerszijden niet gesnoeid wordt, en ze dat effect alleen maar versterken. Loop je door zo’n holle weg, dan loop je letterlijk in de voetsporen van wandelaars en boeren uit de afgelopen eeuwen.

Uit de Koplopen Gids kozen we de Stilteroute. Een route van meer dan 13 kilometer. Bewandel je deze paadjes, dan hoor je vaak niets meer dan de natuur. De wind in de bomen, kabbelend water, regendruppels die tussen de takken vallen. Dat komt omdat er geen grote wegen in de omgeving zijn. Enkel dorpswegen, waar af en toe eens een auto of een tractor passeert. Zo’n stilte, da’s een zeldzaamheid in Vlaanderen. Terwijl we de Stilteroute bewandelden, wakkerde de wind aan. In open veld moesten we ons sjaals wat hoger trekken, maar wat genoten we. Uitwaaien krijgt een heel letterlijke betekenis op zo’n moment, en ik vind dat fantastisch.

We namen onze tijd met de Stilteroute. Nog even een kalm, mooi momentje voor we de hectische werkweken weer induiken. En we namen ook onze tijd in ’t Fameus Verleden, een restaurant in Everbeek-Beneden, met een prachtig interieur. Vergeet vooral niet naar het beschilderde plafond te kijken. Opwarmen met een pasta of een bord balletjes in tomatensap, en nog een warme chocomelk als dessertje, is exact wat je nodig hebt op een winderige dag.

Met flink wat kilometers in de benen was het dan uiteindelijk toch tijd om naar huis te gaan. Met vuile wandelschoenen en rode wangen kropen we weer in de auto. Onderweg werd er niet veel gezegd, we waren moe. En we hadden spijt dat ons weekendje in het Wandelwalhalla weer voorbij was. Er zit maar één ding op. We zullen snel moeten terugkomen.

Download deze 2 mooie natuurwandelroutes:
- Langs de bronnen van het Burreken (Maarkedal)
- De Stilteroute (Brakel)

 

Toerisme Vlaamse Ardennen

Toerisme Vlaamse Ardennen verzamelt het beste uit Vlaanderens Mooiste Landschap.

Schrijf je in op de nieuwsbrief